نیامد، رفتم

پائیز شدفصل بهاری که به من دادند
طی شد تمام روزگاری که به من دادند

خورشید پیشم هست اما من نمی بینم
نفرین به این چشمان تاری که به من دادند

یعقوب نابینای راه یوسفم کرده
این گریه ی بی اختیاری که به من دادند

از بس نیامد که زمان رفتنم آمد
اینگونه سرشد انتظاری که به من دادند

پایان کار "من" به وصل "او" نینجامید
آخر چه شد قول و قراری که به من دادند

ای جاده ها! ای جمعه ها! ای مردم دنیا
کو وعده آن تکسواری که به من دادند

من آرزوی دیدنش را می برم _ شاید ...
... گاهی بیاید تا مزاری که به من دادند

[] [] []

حالا زمستان است و من درگور خوابیدم
خورشید من! این خانه تاریک ِ به من دادند

___________ لطیفیان

در می زنند فکر کنم مادر آمده

از کوچه ها بنفشه ترین مادر آمده

 او رفته بود حق خودش را بیاورد

 دیگر زمان خونجگری ها سر آمده

وقتی رسید اول مسجد صدا زدند

 بیرون روید دختر پیغمبر آمده

 سوگند بر بلاغت پیغمبرانه اش

 با خطبه هاش از پس آنها بر آمده

 سوگند بر دلایل پشت دلایلش

 در پیش او مدینه به زانو در آمده

 مردم حریف تیغ کلامش نمی شوند

 انگار حیدر است که در خیبر آمده

 ***

وقتی که رفت از قدمش یاس می چکید

 یعنی چه دیده است که نیلوفر آمده ؟

 گنجینه های عرش الهی برای اوست

 هرچند گوشواره اش از جا در آمده

 در کنج خانه بستری آماده می کنم

 در می زنند فکر کنم مادر آمده

کُرسی زمستانی

بازهم - صحبت فرداست قرارِ ما ها
بازهم - خیر ندیدیم از این فردا ها

چقدر پای همین وعده ی تو پیرشدند
جگر "مادر ها " موی سر "بابا ها "

سیزده قرنِ گذشته همه اش فردا بود
پس چه شد آمدنِ آن نفر ِ فردا ها

سیزده قرن، نفسهایِ زمین پرشده از ...
"پسر فاطمه"ها  ای "پسر زهرا "ها

سیزده قرن، تو آنجایی و ما اینجائیم
چه کنم راه به آنجا ببرند اینجاها

خُب بگوئید بمیرید اگر قسمت نیست
دیدن یک نفر از ... یک نفر از آقاها

باز کُرسی زمستانی ما گرم نشد
بازهم سرد گذشتند ، شب یلداها

____________________علی اکبر لطیفیان

هجده نفس

از آسمان آمدم من از سمت عرش يگانه
از آن طرفـها كه بامش هرگـز ندارد كرانه

اول بنـا بود چندين و چنـد روزي بمانم
در گوشه اي از مدينه در برهـه اي از زمانه

نزديك هجده نفس بود عمرم در اين خاك خاكي
يك عمر هجده بهاره يك عمر پيغمبرانـه

مي خواستم پر بگيرم برگردم آنجـا كه بـودم
بالم شكست و نشستم دو ماه در كنج لانه

كردند كاري كه هر شب پيش نـگاه مدينه
سر مي زدم كوچه كوچه ، در مي زدم خانه خانه

هم دستم از شانه افتـاد هم شانه از دستم افتـاد
تـا كه پريشان بمانـد اين گيسوي دختـرانه

بالم اگر پربگيرد پـرواز از سر بگيـرد
ديگـر نمي ماند از من حتي نشان ِ نشانه

من مال اينجـا نـبودم تـا كه در اينجـا بمانـم
از آسمان آمدم من پس مي روم سمت خـانه

____________________علي اكبر لطيفيان
 

اوّل برای مادرمان...

بر بانوی مطهرمان گریه می کنیم
بر آن همیشه بهترمان گریه می کنیم

با این دو زمزمی که خداوند داده است
بر آیه های کوثرمان گریه می کنیم

بر بروی بالهای سپید ملائکه
بر آن کبود پیکرمان گریه می کنیم

کنجی نشسته ایم و کنار پیمبران
بر دختر پیمبرمان گریه می کنیم

بر لاله های بستر او خیره می شویم
بر آنچه آمده سرمان گریه می کنیم

دیر آمدیم و حادثه او را ز ما گرفت
حالا کنار باورمان گریه می کنیم

قبل از حساب، صبح قیامت که می شود
اوّل برای مادرمان گریه می کنیم

____________________از: علی اکبر لطیفیان

"موسايِ آخرالزمان"

موسايِ مايي و عصاي ديگراني
يعني شما آقاي از ما بهتراني

از تو فقط چوپاني ات را درك كرديم
پس حقّمان است اينكه ما را مي چراني

با جلوه هاي روشن اطراف طورت
ابليس مي گيري ، ملك مي پروراني

آدم تـو ، ابراهيم تـو ، عيسي تـو ...تـو ...تـو
تـو يك نفر هستي ولي پيغمبراني

دور از من و اين گلّه هاي گوچ كرده
اين جمعه هم ، پيش خدا خوش بگذراني

_______________از: علي اكبر لطيفيان

" يكي من _ يكي تـو "

قدم من _ نفس من  _  زمين تـو _ هوا تـو
به اينجا رسيده "مَـن"م با دوتا "تـو"

بيا شايد اين بالهامان پريدند
خدا را چه ديدي ، تو حالا بيا _ تـو...

...براي پروبالِ اينجا نشينم
كمي آسمان باش و منهم بـَرا _ ي _ تو

بيا اصلاً عمّه قضاوت كند، " اين
كه من زودتر خواب ديدم وَ يا تـو"

من و عمّه بايد به زحمت بيفتيم
براي تو و ديدن تـو ، چرا تـو ؟!

شكسته دل هركه در اين خرابه است
خدا ، آسمان ، جبرئيل ، عمّه ، ما ، تـو

به معراج هفت آسمانم رسيدم
همين جا ، همين كنج ويرانه با تـو
 

[][][]
 

بيا تا كه گيسوي هم را ببافيم
يكي من ، يكي تـو  _ دوتا من ، دوتا تـو
 

__________________ از: علي اكبر لطيفيان

سه نقطه

گنجشك پر  جبريل پر  بابا سه نقطه
من پر  تو پر  هركس شبيه ما  سه نقطه

عمه نه عمه بالهايش پر ندارد
حالا بماند در خرابه تا سه نقطه

اين محو يكديگر شدن در اين خرابه
يا اينكه ما را مي پراند يا سه نقطه

اصلاً چرا من خواستم پيشم بيايي
بابا شما كه پا نداري تا سه نقطه

يادت مي آيد روزهاي در مدينه
دو گوشواره داشتم حالا سه نقطه

وقتي لبت را زير پاي چوب ديدم
مي خواستم كاري كنم امّـا سه نقطه

000

انگشت خود را جمع كرد و ناگهان گفت
انگشت پر  انگشتر بابا سه نقطه

_______________از: علي اكبر لطيفيان __

نقاشي

بگذار زير پاي تو نقاشي ام كنند
در دومين هجاي تو نقاشي ام كنند

مثل كبوتران شب جمعهء حرم
بگذار در هواي ِ تو نقاشي ام كنند

مثل كتيبه هاي ِ قديم حسينيه
در مجلسِ عزاي تو نقاشي ام كنند

جبريل مي شوم سر سجاده اي اگر
همسايه دعاي ِ تو نقاشي ام كنند

بگذار مثل مَشك پر از آب ، يك غروب
در دست بچه هاي تو نقاشي ام كنند

من نذر كرده ام كه به هنگام مردنم
نزديك كربلاي تو نقاشي ام كنند

حتماً مرا بدون سر و تشنه مي كِشند
روزي اگر براي تو نقاشي ام كنند

آيا نمي شود كه در اين زير سنگها
آقاي من، به جاي تو نقاشي ام كنند؟!

__________________از: علي اكبر لطيفيان‌___

غروب شصت و يك
 

حـتي خـدا مـيان حسـينيهء غمـش
سوگند خورده است به ماه محرمش

شبهاي قدر محترم و با فضيلت اند
امّـا نمي رسند به شبهاي مـاتمش

امروز نه، غروب همان سال شصت و يك
مـا را گـره زدنـد به نخـهاي پـرچمش

اين دستمال گـريه پر از نـور مي شود
وقتي به دست روضـهء خورشيد مي دمش

چشمي كه از براي تو گريان نمي شود
بايد حـواله داد به دست جـهنمش

جانم فداي ِ محتشم خانواده ات
با اين چه نوحه و چه عزا و چه ماتمش

____________________ از: علي اكبر لطيفيان ___

" گریه کبود "

چقدر آرد نشسته است روی دامانت
فدای گردش دستاس آسیا بانت

از آن زمان که تو را از بهشت آوردند
نشسته اند ملایک سَرِ خیابانت

همیشه فصل بهاری - همیشه سر سبزی
اگر چه پر شده از برگ زرد گلدانت

ببین که پلک خداهم به هق هق افتاده است
به گریه های کبودِ بدون پایانت

سرِ مزار تو حتی مدینه محرم نیست
خدا برای همین است کرده پنهانت

الا مسافر گندم نخورده ی دنیا
چقدر آرد نشسته است روی دامانت

_____________________شاعر: علی اکبر لطیفیان

" دوازده "

من حقّم است هشت گرفتم چرا که من
یک جمله هم نساخته ام با دوازده

با چند نمره  باشد اگر  رد نمی شوی
یک ، دو ، سه ، ... ، هفت ، هشت، نَه آقا دوازده

بی تو تمامِ اهل قیامت رفوزه اند
ای نمرۀ قبولی ِ دنیا، دوازده

000

ثانیه های کـُند توسل می آورند
یا "صاحب الزمان خدا" یا "دوازده"

حالا که ساعت تو و چشم خدا یکی است
آقا چقدر مانده زمان تا دوازده

امروز اگر نشد ولی یکروز می شود
ساعت به وقت شرعی زهرا (س) دوازده

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ علی اکبر لطیفیان

"کبوترِ همیشه"

هر چند پر شکسته شدی و نمی پری
اما هنوز، مثل همیشه کبوتری

شکر خدا که پاشدی و راه می روی
انگار فاطمه کمی امروز بهتری

حتی برای دلخوشیِ ما... چه خوب شد
مشغول کارِ خانه شدی روز آخری

شانه زدی به موی پریشان دخترم
می خواستی نشان بدهی باز مادری

با این قنوت نا متعادل چه می کنی
داری دعا به خانه ی همسایه می بری!؟

هر چند خنده می کنی از دیدنم، ولی
با طرز راه رفتن خود گریه آوری

بانو! تو را قسم به دلم احتیاط کن
وقتی که دست جانب دستاس می بری

کم کم بساط زندگیم جمع می شود
آخر نگاه می کنیــیَم جور دیگری ....

ــــــــــــــــــــــ شاعر: علی اکبر لطیفیان

"صدای آینه"

سپرده ام به کنیزان و هر چه نوکرتان
که آینه نگذارند، در برابرتان

که گیسوی تو یکی در میان پر از یاس است
چه آمده است در این کنج خانه بر سرتان

شکسته ای و همینکه به راه می افتی
صدای آینه می آید از سراسرتان

چه روی داده که حتی برای یک لحظه
عقب نمی رود از روی چهره معجرتان

نبیـنمت که به دیوار تکیه می آری
کنار چشمهای غریب همسرتان

کجاست شانه زدنها که کار هر شب بود!؟
به گیسوان همیشه نجیب دخترتان

خدا به خیر کند این نفس زدنها را
که سخت می رسد از سینه تا به حنجرتان

ببین چگونه غرور شکسته ی مردی
نشسته پای نفسهای رو به آخرتان

_____________ شاعر: علی اکبر لطیفیان

غزل احتمالی 

باران لحظه های پر از خشکـسالـیَم!
احساس آبیِ غزلِ احتمالـیَم!

در این اتاق یک_دو_سه متری م ، دلخوشم
با رنگ آسمانی ِ گلهای قالـیَم

تا کی صدای آمدنت طول می کشد؟
پیغمبر قبیله! امام اهالـیَم!

وقتی غروب می شود و گریه می کنی
آیا نمی شود به نگاهت بـمالـیَم

دنبال ارتفاع ِ خودم آمدم، اگر
اطراف گیوه های تو در این حوالـیَم

ای رمز جدول همه ی "جمعه نامه ها "
تنها جواب آئنه های سوالیم!

یک روز هم اذان ترا پخش می کنند
از پشت بام حنجره های بلالـیَم

تو لحجه ی زبان خدائی و من ولی
از پایه ریزهای زبانهای لالـیَم

حالا کنار چشم تو لُکنت گرفته ام
من دوستدالَمت، آیا دوست دالـیَم!؟

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ شاعر: علی اکبر لطیفیان
 

همشیرۀ خورشید

زخمیِ زنجیرم کبودِ بی شمارم
بر شانه هایم زخمهای کهنه دارم

همشیرۀ خورشیدم و بانوی نورم
هر چند که در پنجه ی گرد و غبارم

شامِ  غریبانیِ عصر خیمه هایم
آن چادر خاکیِ در حال فرارم

نام مرا با خطّ نا محرم نوشاتند
یعنی اسیر کوچه های روزگارم

دیگر نمی آید به دنبالم مغیلان
دیگر ندارد آبله کاری به کارم

من حضرت یعقوبم و یوسف پرستم
بر سینه ام پیراهنت را می فشارم

دسته گل یاسی ندارم بر مزارت
امّا به جایش تا بخواهی لاله دارم

انگار من خوابیده ام در این بیابان
انگار تو افتاده ای روی مزارم

من با نیابت از تمام خاندانم
بر آستان خاکی ات سر می گذارم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

کامل ترین غزل

آمد از خیمه همچو قرص قمر
آنکه آماده بهر پرواز است
اشتیاق است و ترس جاماندن
بند نعلین او را اگر باز است 

کربلا با نسیم گلبرگش
رنگ و بوی گلاب می گیرد
حسنی زاده است٬ حق دارد
چهره اش را نقاب می گیرد 

آخر او  ماهپاره می باشد
مثل خورشید عرشه ی  زین است
آن گلی که به چشم می آید
زودتر در نگاه گلچین است 

قامت سبز و قد کوتاهش
بوی کامل ترین غزل دارد
اینکه شوق زبان زد عشق است
سیزده شیشه ی عسل دارد 

جشن دامادی و بلوغش بود
که به تکلیف خود عمل می کرد
مثل یک غنچه زیر مرکبها
داشت خود را کمی بغل می کرد 

سینه گاهش کمی تحمل داشت
آن هم از دست نعلها وا شد
معجزه پشت معجزه آمد
نونهالی شبیه طوبی شد 

گر عمو را شکسته می خواند
گر کلامی به لب نمی آرد
در مسیر صدای بی حالش
استخوان مزاحمی دارد 

قامت او کمی بزرگ شده است
یا عمو قامت خمی دارد؟!
رد پای کشیده ی او تا
وسط خیمه لاله می کارد 

بر سر گیسوی پریشانش
رنگ خونابه نیست٬ رنگ حناست
آخر این نوجوان بی حجله
تازه داماد سیدالشهدا ست

محضر سلیمان

ای فدای دل منوّرتان
ای به قربان چشم کوثرتان 

وای بر حال جبرئیل٬ او را
گر برانید٬ روزی از درتان 

ای سلیمان٬ موری آمده است
تا مشرف شود به محضرتان

من کیم؟ دوره گرد چشمانت
زینبم من همان کبوترتان 

کودکانم چه ارزشی دارند؟
جان عالم٬ تصدق سرتان 

کرده ام یا اخا دو آئینه
نذر چشم علی اصغرتان 

ظهر دیدی چگونه خوش بودند
در صفوف نماز آخرتان 

به امیدی بزرگشان کردم
تا به دستم شوند٬ پرپرتان 

گر بگویی بمیر٬ می میرند
دست بر سینه اند و نوکرتان 

پای تفسیر٬ شیرشان دادم
پای تفسیر گریه آورتان 

پای تفسیر سوره مریم
سورۀ زخمهای پیکرتان 

تا که راضی شوی و اذن دهی
پر بگیرند در برابرتان 

یادشان داده ام٬ قسم بدهند
بر ضریح کبود مادرتان 

بگذار اینکه ذبحشان سازم
پای رگهای سرخ حنجرتان 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ«ع.ل»

اذان گريه

لباس مشکي ما را به دستمان بدهيد
به ما حسينيه ي گريه را نشان بدهيد

مرا که راهي بزم عزاي اربابم
براي زود رسيدن کمي توان بدهيد

اگر خداي نکرده در آخر خطم
به جان اشک سه ساله مرا امان بدهيد

نماز گريه ي ما با امامت سقاست
به روي مأذنه ي کربلا اذان بدهيد

براي آنکه بمانم هميشه بر درتان
به کلب قافله ي عشق استخوان بدهيد

قسم به حرمت چشمانتان اگر مُرديم
به روي سنگ حسينيه غسلمان بدهيد

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ«ع.ل»
 

سينيِ سيب

سيني بدست بود و سر کوچه ديدمش
با پرچمي که روي نگاهم کشيدمش

"آقا کمک کنيد، خدا خيرتان دهد"
او دم گرفته بود .. وَ من مي شنيدمش

سيب رسيده اي جلوي باورم گذاشت
منهم بدون هيچ تعلّل خريدمش

شب آمدم به خانه و آن سيب سرخ را
تقسيم کردم و بغل سفره چيدمش

* * *

حالا درخت سيب شده ، بار آمده است
آن ميوه اي که قبل محرم خريدمش

مرد ظهور

ما منتظريم از سفر، برگردي
يکروز شبيه رهگذر برگردي

با کاسه ي آب و مجمري از اسپند
ما آمده ايم پشت در، برگردي

وقتي سر شب که رفتنت را ديديم
گفتيم نمي شود سحر، برگردي؟؟

ما منتظر تو ايم آقا، نکند
يک جمعه غروب بي خبر برگردي

من گوشه نشين کوچه ي برگشتــم
اي کاش که از همين گذر برگردي

پرواز نمي کنيم از اينجا، بايد
در فصل نبود بال و پر برگردي

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ«ع.ل»
 

 غروب خاکستري
 
 امروز آقا، بي تو جور ديگري بود
 حتي نگاه ياسها، نيلوفري بود
 
 خورشيد مثل پنج شنبه پا نمي شد
 انگار بين رختخوابش بستري بود
 
 برشانه هاي شمع ها در اول صبح
 تابوت يک پروانه ي خاکستري بود
 
 وضعيت آب و هوا مثل هميشه
 مثل هواي جمعه ي پشت سري بود
 
 چشم زمين جاهليت خيز دنيا
 دنبال خطّ کوفي پيغمبري بود
 
 اينکه غروب است و کمي بارانيم، نه
 از اولش همه روز گريه آوري بود
 
 در چشمايم ، التماس آخرينم
 ما را به سمت "چشمهايت مي بري" بود
 
 اين سال هشتادوچهار شمسي ما
 آقا چه مي شد سالِ خورشيدي تري بود؟
 
  

امام جمعۀ کوفه

من گريه مي ريزم به پاي جاده ات، تا
آئينه کاري کرده باشم مقدمت را

اوّل ضمير غائب مفرد کجائي؟
اي پاسخ آدينه هاي پر معمّا

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ«ع.ل»